ออกนอกกรอบบ้าง ชีวิตไม่ได้ต้องการคำอธิบายมากมาย

บางครั้งเราก็ไม่รู้ตัวหรอกว่าเราแคร์สายตาคนอื่นมากเกินไป จนกระทั่งมีใครสักคนพูดบางอย่างที่ทำให้เราฉุกคิด “มันก็เรื่องของเรามั๊ย” แค่นั้นแหละ เหมือนสะกิดให้ตื่น

เออ จริงนะ เราจะทำอะไรก็เรื่องของเรา ทำไมต้องกลัวคนอื่นจะมองว่าเราเป็นยังไง ที่ผ่านมา เวลาที่เราอยากทำอะไรที่มันอยู่นอกเหนือจากเส้นทางที่เราคุ้นเคย มันมักจะมีเสียงในหัวคอยกังวลว่า “คนอื่นจะคิดยังไง” บางทีอาจจะเป็นเพราะสังคมที่เราถูกเลี้ยงดูมา สังคมที่คาดหวังว่าเราจะเดินไปในเส้นทางที่ “ถูกต้อง” หรือ “เหมาะสม” ตามมาตรฐานของมัน

เหตุการณ์ชีวิตที่ทำให้รู้ว่าเราควรใช้ชีวิตเต็มที่

ชีวิตมันไม่แน่นอน บางทีเราคิดว่าเวลายังมีอีกมาก อยากทำอะไรก็เอาไว้ก่อน แต่บางเหตุการณ์ที่ไม่ทันตั้งตัว กลับทำให้เรารู้ว่า…ชีวิตมันสั้นกว่าที่คิด

ครั้งหนึ่ง ผมเกือบเอาชีวิตไม่รอด ยังจำได้ดี ตอนนั้นในหัวมีแค่ความคิดเดียว “เฮ้ย เรายังอยากทำอะไรอีกตั้งเยอะ ยังไม่ได้ไปที่นั่นที่นี่ ยังไม่ได้ทำอะไรอีกหลายอย่างเลย”

เรื่องมันเกิดขึ้นระหว่างขับรถเที่ยว ผมกำลังจะข้ามแยก พอไฟเขียว ผมก็ขับไปตามปกติ แต่จู่ ๆ ก็มีกระบะพุ่งฝ่าไฟแดงมาชนรถผมเต็มแรง

มันเร็วมาก ชนิดที่ตั้งตัวไม่ทัน เสียงดังลั่น ใจหายวาบ เหมือนโลกหยุดหมุน ทุกอย่างเงียบไปทันที รู้ตัวอีกทีคือผมนั่งนิ่ง มือสั่น ร่างกายเหมือนช็อกไปชั่วขณะ

ผมค่อย ๆ ตั้งสติ ตรวจดูว่าตัวเองเจ็บตรงไหน แล้วก็รู้ว่า…ผมยังหายใจได้ ยังขยับตัวได้ ยังพูดได้

ตอนนั้นแม้จะตกใจ แต่ความรู้สึก “ขอบคุณ” ก็ค่อย ๆ แทรกเข้ามา ขอบคุณที่ยังไม่เป็นอะไรมาก ขอบคุณที่ได้กลับบ้าน และขอบคุณที่ยังมีโอกาสใช้ชีวิตต่อ

อีกเหตุการณ์หนึ่งที่ไม่เคยลืม คือวันที่กระจกบานใหญ่แตกใส่แขน เศษกระจกบาดลึก เลือดกระฉูดเต็มพื้น ตอนนั้นกลัวมาก กลัวว่าจะเสียเลือดมากจนตาย

สุดท้ายก็รอด เย็บไป 36 เข็ม แผลเป็นที่แขนยังอยู่จนถึงทุกวันนี้ มันเป็นเครื่องเตือนใจว่า…อย่าประมาทกับชีวิต และพยายามมีชีวิตรอดในทุก ๆ วัน

ชีวิตเรา หรือชีวิตที่คนอื่นอยากให้เราเป็น

บางทีเมื่อก่อน เราก็มองข้ามการเรียนรู้ทักษะอาชีพเล็กๆน้อยๆไป ทั้งที่จริงๆ แล้วมันสามารถต่อยอด หรือเป็นทักษะติดตัวในยามจำเป็นได้เสมอ แต่ก่อนเรายึดติดกับภาพความสำเร็จแบบเดิมๆ เรียนมหาวิทยาลัย จบมาเป็นมนุษย์เงินเดือน ทำงานในบริษัท แล้วก็วนอยู่แบบนั้น ทักษะชีวิตหลายอย่างเราไม่เคยแตะ ทั้งที่มันควรจะมีติดตัว และจริงๆ แล้ว… มัน “ดีมากๆ” ด้วยซ้ำ

เราถูกสอนให้คลั่งกับความสำเร็จในรูปแบบใบปริญญา ตรี โท เอก ต้องเรียน ต้องเรียน แล้วก็ต้องเรียนให้สูงเข้าไว้ เหมือนชีวิตมันจะสมบูรณ์แค่ตอนที่เราถือกระดาษแผ่นนั้นในมือ ทั้งที่จริงแล้ว… มันมีอะไรอีกมากมายที่ “ควรเรียนรู้” แต่ไม่จำเป็นต้องอยู่ในกรอบของห้องเรียนหรือสถาบันใดๆ เลย

ยิ่งทำงานอยู่กับหน้าจอทั้งวัน ทำแต่คอม จับแต่คอม วนอยู่กับอะไรแบบนี้ มันก็มีช่วงที่รู้สึกเบื่อๆ เหมือนกันนะ บางทีก็อยากทำอะไรหลุดกรอบไปบ้าง อยากใช้มือจับของจริง ออกจากจอ มาเจอชีวิตที่มีสีสันบ้าง แล้วก็ได้รู้ว่า การทำอะไรหลุดๆ บ้าง มันทั้งสนุกและดีต่อใจทีเดียว

ชีวิตเรามีแค่ครั้งเดียว แล้วทำไมต้องใช้มันตามแบบที่คนอื่นอยากให้เป็น

บางครั้ง เราอยากทำอะไรที่อยู่นอกกรอบ อยากลองสิ่งใหม่ๆ ที่ไม่เคยทำ แต่เราก็ปล่อยให้ความกลัว หรือสายตาของคนอื่น มาดับความสุขของเราไป ประสบการณ์หลายครั้งก็เตือนเสมอว่า อย่ารอจนวันสุดท้ายแล้วต้องมานั่งเสียดายว่า “ทำไมวันนั้นเราไม่กล้าลองสักที”

ชีวิตที่ควรมีอะไร “นอกหลักสูตร”

ตลอดเวลาที่ผ่านมา มีหลายสิ่งที่เราอยากทำ แต่ก็กลัว กลัวว่ามันจะไม่ใช่เส้นทางที่ควรเป็น กลัวว่าคนอื่นจะไม่เข้าใจ แต่เมื่อเราโตขึ้น ก็เริ่มรู้ว่า… ถ้ายังมัวแต่กลัวอยู่แบบนั้น เราอาจพลาดโอกาสดีๆ ไปอีกมากมาย

ถ้ามีโอกาส ผมก็ยังอยากออกเดินทางรอบโลกอยู่ อยากเรียนดำน้ำ เรียนตัดผม เรียนวาดภาพ เรียนนวด เรียนทำอาหาร หรือแม้แต่เรียนผสมเครื่องดื่มเป็นบาร์เทนเดอร์ อยากลองทำอะไรที่ไม่มีในหลักสูตรปริญญา อยากทำเดี๋ยวนี้เลยด้วยซ้ำ เพราะเราไม่มีทางรู้เลยว่า จะเหลือเวลาอีกกี่ปี หรือบางที… อาจไม่มีเวลาพอให้รออะไรเลยก็ได้

ไม่ต้องกลัวการเปลี่ยนแปลง

ชีวิตบางทีมันก็ต้องมีอะไร “นอกตำรา” บ้าง ไม่ใช่แค่เรียนจากห้องเรียน แต่เรียนจากความอยากรู้ อยากลองของตัวเองด้วย เราไม่จำเป็นต้องมีเหตุผลที่ซับซ้อนมากมาย แค่กล้าที่จะเริ่ม กล้าที่จะเดินเข้าไปหาสิ่งใหม่ๆ ด้วยใจที่ยังอยากเรียนรู้ แค่นี้ก็เพียงพอแล้ว

สุดท้ายแล้ว… ความสุขที่ได้จากการทำสิ่งที่รัก

ชีวิตคนเรามันสั้นกว่าที่คิด อย่าปล่อยให้เสียงของคนอื่นดังจนกลบเสียงหัวใจตัวเอง ลองออกนอกกรอบบ้าง แล้วใช้ชีวิตในแบบที่เราอยากใช้ เพื่อที่วันหนึ่งข้างหน้า… จะได้ไม่ต้องนั่งเสียดายว่า “รู้งี้… น่าจะกล้าทำไปตั้งนานแล้ว”

About The Author

• Facebook
• X
• Line